De Russen
Wanneer ben je succesvol? Wat kiest een generatie zonder beperkingen? In samenwerking met Toneelgroep Amsterdam maakt Studenten Toneelvereniging Amsterdam (STA!) een bewerking van Tom Lanoye’s De Russen. Een voorstelling over Tsjechov’s Ivanov en Platonov. Over verbitterde dertigers en dromende twintigers. Over vastgeroest zijn in vroegere keuzes, en ten onder gaan aan mogelijkheden. En ondertussen vervaagt de grens tussen toneel en werkelijkheid. Wat is erger? Niets meer willen of alles willen?
Flyer
December 15th, 2011 door Dumky de Wilde
Hieronder vind je de flyer. Kaarten bestellen kan vanaf nu via de Stadsschouwburg Amsterdam.
Tags: flyer, reserveren
En dat. Is. Genoeg!
November 22nd, 2011 door mustafa
Ik heb een klasgenoot die precies weet wat hij niet hoeft. Op
kamers gaan was een misverstand, want wat zocht hij daar
nou? In zijn eentje met helemaal niks. De behoefte aan reizen,
nee, dat heeft hij gelukkig niet zo. Wat moet je in zo`n land?
Hij woont weer bij zijn ouders, volgt een opleiding op een
kwartiertje fietsen en vakantie kan in Egmond. Kinderen, o
zeker die wil hij wel. En zijn geboortestad volstaat voor de
voorlopige rest van zijn leven.
Ik denk dat Stijn een monumentale jongen is. Hij houdt zich
staande in een wereld vol blinkende keuzes, gretige
ontplooiingsmogelijkheden, starende blikken, 30 soorten wc-papier
in de supermarkt, alles kunnen en veel moeten.
Soms wou ik dat ik het ook kon. Dan denk ik: stel, we
vergeten alles. Ik heb nu een relatie, iemand om van te
houden. En dat. Is. Genoeg. We vinden een klein,
kindvriendelijk huisje en vanaf nu bereid ik eten, ga ik op
vakantie met een tentje, blaas ik zwembandjes op, monteer ik
kinderzitjes, controleer ik de banden van onze fietsen, plak ik
pleisters, wissel ik blikken, lach ik, houd ik avondjes `voor
ons alleen`, was ik gezichtjes, geef ik kusjes op
kinderhoofdjes, kijk ik het acht-uur-journaal, doe ik
boodschappen, brei ik een sjaal, zet ik de vuilnis buiten en
neem ik de telefoon op. IK BEN TWINTIG!
De komende jaren kunnen heel veel dingen, weet dat. Denk
daaraan. Voel dat. Er zijn 4400 studies die ik kan gaan doen.
Er zijn tig stagemogelijkheden. Er zijn velen die mij
voorgingen.
Ik vind dat ik flexibel moet blijven. En alles in principe nog
eventueel zou moeten kunnen gaan doen.
Soms is dat lastig.
- Lineke Koning -
Aan jou de keus!
November 22nd, 2011 door mustafa
"Ik kan mezelf ontplooien en verbreden in alles wat mijn hartje begeert.
De ene na de andere studie starten en stoppen."
- Ruben de Roos -
"Opties open houden. Alles willen doen door angst om iets te missen
en daardoor juist alles te missen."
- Brigitte Borm -
"Leef ik zelf wel ten volste? Is mijn huidige leven mijn passie?
Of op zijn minst, ben ik op weg daar naar toe?"
- Ralph Remers -
"Leuk hoor, zelf beslissen. Maar als er één illusie in het leven is,
is het wel dat je zelf je eigen keuzes kunt maken."
- Jolijn de Nooij -
"Het is alsof we in een trein zitten die non-stop door raast,
want waarom zou je stoppen als je ook kan kiezen voor vooruitgang?"
- Jordy Vogelzang -
"Keuzestress?! Bij het lezen van het woord zelf al krijg ik stress."
Waarom moet ik kiezen?
- Mustafa Himdi -
Tags: quotes, spelers
Op het topje. En nu?
November 30th, 2011 door mustafa
Tien jaar geleden had ik alleen maar kunnen dromen over wat ik nu allemaal heb. Fantastisch huis, twee jonge kindjes, een eigen bedrijf en een lieve man. Dat klinkt geweldig om allemaal te hebben, en dat is het op papier ook, maar in de realiteit? Ik houd het gewoon even niet meer bij, en ik ben nogal in de war.
Mijn bedrijf is altijd al heel goed gegaan, maar de laatste tijd voelt het alsof ik een soort van plafond heb bereikt. Succesvoller dan dit zal ik niet worden, dat weet ik wel zeker na tien jaar ervaring als ondernemer. Maar in mijn overpeinzingen over wat ik dan nog zou willen in mijn leven raak in een beetje in de knoop. Ik heb natuurlijk ook twee kinderen. Zou het iets voor mij zijn om de hele dag bij hen thuis te zitten, met treintjes te spelen en babytaal uit te kramen? I don’t think so!
Ik ben er eigenlijk te weinig voor ze, wat ook aan me knaagt. Moet ik het dan rustiger aan gaan doen? Of zal ik een gewone baan gaan zoeken? Waarschijnlijk wil geen enkele instantie iemand hebben die tien jaar haar eigen bedrijf heeft gehad. Veel te zelfstandig, en eigenlijk ook net weer te oud. Ze willen allemaal de jongeren, de ambitieuzen, de gehoorzame vechters. Vroeger was ik er zelf zo één, ik heb kei en keihard gewerkt om hier te komen waar ik nu zit. Op het topje. En nu? Aan de andere kant er weer af glijden? Of een nieuwe berg zoeken? Opnieuw die klim kan ik niet meer. Vooral niet met twee kinderen op mijn rug.
Ik moet er gewoon even rustig over nadenken… Maar dat is nou juist het probleem. Dat kan ik niet vanwege de chaos in mijn hoofd. Soms lijk ik wel bejaard, ben ik helemaal in de war. Ik slaap ook slecht, vooral door het babygekrijs en de vol geplaste bedden ’s nachts. Overdag werken, tijdens de lunch snel even slapen, ’s avonds vergeten zelf te eten. Ik heb voor vandaag ook nog een hele lijst liggen. Ik moet de boodschappen nog verschonen, mijn laptop van de crèche halen en mijn kind checken op mail.
Ik houd het niet meer bij! Maar first things first. Kijken of ik mijn korte termijn-doelen bereiken. Die op lange termijn ben ik nu gewoon even heel erg kwijt.
Ik ben met een kat in de zak getrouwd!
November 30th, 2011 door mustafa
“Een man staat op zijn werk in de kantine. De koffiemevrouw vraagt hoe het gaat.”
Ik dacht, ik word papa. Ik krijg een kindje. Daar ga ik voor zorgen, die doe ik in een zakje, die krijgt wat eten, die moet poepen en die moet slapen en ja, die nemen we mee in het leven. Ik wilde altijd al kinderen, sinds ik jong was. Maar je moet buggies, bedjes, kolven hebben, dingen, je wordt echt overladen. Ik begrijp er helemaal niks van. Alles is een beproeving. Het hoort er vast bij hoor.
Hier, op mijn werk, rust ik uit. Zij is zo moe. En ik heb al zo vaak gezegd dat het goed gaat met de kleine, het is net alsof ik tegen een anorexia-patient moet zeggen dat ze niet dik is, ze luistert niet. Ik ben met een kat in de zak getrouwd. Het is ineens een vrouw die ik niet ken. En dan die continue stress over die borstvoeding, die hele batterij mensen die zich erover ontfermt. Ik heb de afgelopen paar maanden meer vrouwen aan de borsten van mijn vrouw zien zitten dan ooit tevoren.
Ik voel me als een vreemdeling in mijn eigen huis. Iedereen loopt rechtstreeks door naar de slaapkamer, naar haar en de kleine. Niet dat ik het niet begrijp. Eigenlijk weet iedereen wel dat dat helemaal niet bestaat toch, die roze wolk. Het zal vast wel normaal zijn, afwijkend gewoon. Die agressie. De permanente onzekerheid. Het zijn hormonen, dat komt vast wel weer goed. Ik denk dat we erop uit moeten met zijn drietjes, weg van dat continue gezeik. Eindelijk rust en ervaren hoe…
Ik ben als de dood dat het niet goed gaat thuis. Ze is zo.. Ik moet nu echt weer aan het werk, die opdracht afmaken.
Auteur: Brigitte Borm
Mijn zus en het lot!
November 30th, 2011 door mustafa
Ze is trainer. Ze is financieel controleur. Ze is hartstikke zwanger en bijna moeder. Ze heeft een vriend. Ze is eigenaresse van haar eigen bedrijf. Ze heeft een huis gekocht. En ze is 35. Ze is een optimistische realist.
Mijn zus schreef op haar 25e in mijn vriendenboekje dat ze consultant wilde worden. Ik was acht en wist niet wat dat was. Nog steeds eigenlijk niet, terwijl ik zelf nu bijna 25 ben. Mijn zus is consultant geworden.
En toch op haar 20e wist zij het ook niet. Wat ze wilde. Hoe relaties werken. Waar je gelukkig van wordt. Welke studie je moet doen. En leefde zij met het idee dat ze alles kon. Alles kon wat ze maar wilde, zolang ze het maar echt, echt wilde.
Mijn zus is ook geworden wat ze wilde, ook al wist ze dat toen nog niet. Wat je wilt, zegt zij, is je lot. Dat staat vast en langzaam, heel langzaam leer je je lot kennen. En wil je je lot.
Auteur: Jolijn de Nooij