En dat. Is. Genoeg!
November 22nd, 2011 door mustafa
Ik heb een klasgenoot die precies weet wat hij niet hoeft. Op
kamers gaan was een misverstand, want wat zocht hij daar
nou? In zijn eentje met helemaal niks. De behoefte aan reizen,
nee, dat heeft hij gelukkig niet zo. Wat moet je in zo`n land?
Hij woont weer bij zijn ouders, volgt een opleiding op een
kwartiertje fietsen en vakantie kan in Egmond. Kinderen, o
zeker die wil hij wel. En zijn geboortestad volstaat voor de
voorlopige rest van zijn leven.
Ik denk dat Stijn een monumentale jongen is. Hij houdt zich
staande in een wereld vol blinkende keuzes, gretige
ontplooiingsmogelijkheden, starende blikken, 30 soorten wc-papier
in de supermarkt, alles kunnen en veel moeten.
Soms wou ik dat ik het ook kon. Dan denk ik: stel, we
vergeten alles. Ik heb nu een relatie, iemand om van te
houden. En dat. Is. Genoeg. We vinden een klein,
kindvriendelijk huisje en vanaf nu bereid ik eten, ga ik op
vakantie met een tentje, blaas ik zwembandjes op, monteer ik
kinderzitjes, controleer ik de banden van onze fietsen, plak ik
pleisters, wissel ik blikken, lach ik, houd ik avondjes `voor
ons alleen`, was ik gezichtjes, geef ik kusjes op
kinderhoofdjes, kijk ik het acht-uur-journaal, doe ik
boodschappen, brei ik een sjaal, zet ik de vuilnis buiten en
neem ik de telefoon op. IK BEN TWINTIG!
De komende jaren kunnen heel veel dingen, weet dat. Denk
daaraan. Voel dat. Er zijn 4400 studies die ik kan gaan doen.
Er zijn tig stagemogelijkheden. Er zijn velen die mij
voorgingen.
Ik vind dat ik flexibel moet blijven. En alles in principe nog
eventueel zou moeten kunnen gaan doen.
Soms is dat lastig.
- Lineke Koning -