Ik ben met een kat in de zak getrouwd!

November 30th, 2011 door mustafa

“Een man staat op zijn werk in de kantine. De koffiemevrouw vraagt hoe het gaat.”

 

Ik dacht, ik word papa. Ik krijg een kindje. Daar ga ik voor zorgen, die doe ik in een zakje, die krijgt wat eten, die moet poepen en die moet slapen en ja, die nemen we mee in het leven. Ik wilde altijd al kinderen, sinds ik jong was.  Maar je moet buggies, bedjes, kolven hebben, dingen, je wordt echt overladen. Ik begrijp er helemaal niks van. Alles is een beproeving. Het hoort er vast bij hoor.

 

Hier, op mijn werk, rust ik uit. Zij is zo moe. En ik heb al zo vaak gezegd dat het goed gaat met de kleine, het is net alsof ik tegen een anorexia-patient moet zeggen dat ze niet dik is, ze luistert niet. Ik ben met een kat in de zak getrouwd. Het is ineens een vrouw die ik niet ken. En dan die continue stress over die borstvoeding, die hele batterij mensen die zich erover ontfermt. Ik heb de afgelopen paar maanden meer vrouwen aan de borsten van mijn vrouw zien zitten dan ooit tevoren.

 

Ik voel me als een vreemdeling in mijn eigen huis. Iedereen loopt rechtstreeks door naar de slaapkamer, naar haar en de kleine. Niet dat ik het niet begrijp. Eigenlijk weet iedereen wel dat dat helemaal niet bestaat toch, die roze wolk. Het zal vast wel normaal zijn, afwijkend gewoon. Die agressie. De permanente onzekerheid. Het zijn hormonen, dat komt vast wel weer goed. Ik denk dat we erop uit moeten met zijn drietjes, weg van dat continue gezeik. Eindelijk rust en ervaren hoe…

 

Ik ben als de dood dat het niet goed gaat thuis. Ze is zo.. Ik moet nu echt weer aan het werk, die opdracht afmaken. 

 

Auteur: Brigitte Borm