Op het topje. En nu?

Wanneer ben je succesvol? Wat kiest een generatie zonder beperkingen? In samenwerking met Toneelgroep Amsterdam maakt Studenten Toneelvereniging Amsterdam (STA!) een bewerking van Tom Lanoye’s De Russen. Een voorstelling over Tsjechov’s Ivanov en Platonov. Over verbitterde dertigers en dromende twintigers. Over vastgeroest zijn in vroegere keuzes, en ten onder gaan aan mogelijkheden. En ondertussen vervaagt de grens tussen toneel en werkelijkheid. Wat is erger? Niets meer willen of alles willen?

De Russen is:

do 22 & vr 23 december om 13.30 in de Stadsschouwburg Amsterdam. Reserveer hier kaartjes.

De Russen is:

Een productie van Studenten Toneelvereniging Amsterdam in samenwerking met Toneelgroep Amsterdam

De Russen is:

Regie: Fransje Christiaans
In beeld: Vimeo

Op het topje. En nu?

November 30th, 2011 door mustafa

Tien jaar geleden had ik alleen maar kunnen dromen over wat ik nu allemaal heb. Fantastisch huis, twee jonge kindjes, een eigen bedrijf en een lieve man. Dat klinkt geweldig om allemaal te hebben, en dat is het op papier ook, maar in de realiteit? Ik houd het gewoon even niet meer bij, en ik ben nogal in de war.

Mijn bedrijf is altijd al heel goed gegaan, maar de laatste tijd voelt het alsof ik een soort van plafond heb bereikt. Succesvoller dan dit zal ik niet worden, dat weet ik wel zeker na tien jaar ervaring als ondernemer. Maar in mijn overpeinzingen over wat ik dan nog zou willen in mijn leven raak in een beetje in de knoop. Ik heb natuurlijk ook twee kinderen. Zou het iets voor mij zijn om de hele dag bij hen thuis te zitten, met treintjes te spelen en babytaal uit te kramen? I don’t think so!

Ik ben er eigenlijk te weinig voor ze, wat ook aan me knaagt. Moet ik het dan rustiger aan gaan doen? Of zal ik een gewone baan gaan zoeken? Waarschijnlijk wil geen enkele instantie iemand hebben die tien jaar haar eigen bedrijf heeft gehad. Veel te zelfstandig, en eigenlijk ook net weer te oud. Ze willen allemaal de jongeren, de ambitieuzen, de gehoorzame vechters. Vroeger was ik er zelf zo één, ik heb kei en keihard gewerkt om hier te komen waar ik nu zit. Op het topje. En nu? Aan de andere kant er weer af glijden? Of een nieuwe berg zoeken? Opnieuw die klim kan ik niet meer. Vooral niet met twee kinderen op mijn rug.

Ik moet er gewoon even rustig over nadenken… Maar dat is nou juist het probleem. Dat kan ik niet vanwege de chaos in mijn hoofd. Soms lijk ik wel bejaard, ben ik helemaal in de war. Ik slaap ook slecht, vooral door het babygekrijs en de vol geplaste bedden ’s nachts. Overdag werken, tijdens de lunch snel even slapen, ’s avonds vergeten zelf te eten. Ik heb voor vandaag ook nog een hele lijst liggen. Ik moet de boodschappen nog verschonen, mijn laptop van de crèche halen en mijn kind checken op mail.

Ik houd het niet meer bij! Maar first things first. Kijken of ik mijn korte termijn-doelen bereiken. Die op lange termijn ben ik nu gewoon even heel erg kwijt.